Wtorek, 22.10.2019
Name days: Filip / Loda / Marek
Idź do strony głównej Szkoła Podstawowa im. Adama Mickiewicza w Skalmierzycach

Szkoła Podstawowa im. Adama Mickiewicza w Skalmierzycach

Patron Szkolnego Koła Caritas

Wersja do wydrukuWyślij znajomemuWersja PDF

Św. Brat Albert Adam Chmielowski urodził się 20 sierpnia 1845 r. w Igołomi k. Krakowa. Był naj­starszym dzieckiem Wojciecha i Józefy, miał trójkę rodzeństwa. W 1853 r. zmarł mu ojciec, a w czternastym roku życia osierociła go matka. Jako osiemnastoletni student Szkoły Rolniczo-Le­śnej w Puławach brał udział w powstaniu styczniowym. W przegranej bitwie pod Mełchowem zo­stał ranny, w wyniku czego amputowano mu nogę. Wydostawszy się z niewoli, uciekł do Paryża. Po amnestii w 1865 r. przyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął studia malarskie, które kontynuował w Monachium. Wróciwszy do kraju w 1874 r. tworzył dzieła, w których coraz częściej pojawiała się tematyka religijna. Adam Chmielowski postanowił oddać swe życie na wyłączną służbę Bogu. Wstąpił do Zakonu Jezuitów, jednak po pół roku opuścił nowicjat i wyjechał na Podole do swego brata Stanisława. W 1884 r. wrócił do Krakowa. Powodowany heroiczną miłością Boga i bliźnich poświęcił swe życie służbie bezdomnym i opuszczonym. Otwierał dla nich przytuliska, aby przez stworzenie godziwych warunków życia ratować w nich ludzką godność i kierować ku Bogu.

W 1887 r. za zgodą kard. Albina Dunajewskiego przywdział habit, a w rok potem złożył na jego ręce śluby, dając początek nowej rodzinie zakonnej. Założone przez siebie Zgromadzenia: Bra­ci Alberty­nów (1888 r.) i Sióstr Albertynek (1891 r.) oparł na pierwotnej regule św. Franciszka z Asyżu. Cen­trum jego działalności stanowiły ogrzewalnie miejskie dla bezdomnych, które pracą apostolską przemieniał w przytuliska. Nie dysponując środkami materialnymi kwestował na utrzy­manie ubo­gich, czasem sprzedawał namalowane przez siebie obrazy. Oddając się z biegiem czasu coraz peł­niej posłudze ubogim rezygnował stopniowo z malowania obrazów, ale przestając być ar­tystą w ści­słym tego słowa znaczeniu stawał się artystą jeszcze pełniej, odnawiając piękno zniewa­żonego obli­cza Chrystusa w człowieku z marginesu społecznego i dna moralnego. Zakładał również domy dla sierot, kalek, starców i nieuleczalnie chorych. Pomagał bezrobotnym, wyszukując dla nich pracę. Słynne są słowa Brata Alberta, że trzeba każdemu dać jeść, bezdomnemu miejsce, a na­giemu odzież; bez dachu i kawałka chleba może on już tylko kraść albo żebrać dla utrzymania ży­cia.

Adam Chmielowski odznaczał się wybitnie franciszkańską duchowością. Heroicznie ko­chał Boga i bliźniego. Służbę na rzecz bezdomnych i nędzarzy uważał za formę kultu Męki Pań­skiej. Umarł 25 grudnia 1916 r. w Krakowie w opinii świętości. W 1938 r. prezydent Polski Ignacy Mościcki nadał mu pośmiertnie Wielką Wstęgę Orderu Polonia Restituta za wybitne zasługi w dzia­łalności niepod­ległościowej i na polu pracy społecznej.

Wspomnienie liturgiczne w Kościele – 17 czerwca.

 

Źródło: www.albertynki.pl